صديقه : عنوانى است كه اهل سنت از دير باز ، عايشه را بدان باز مىخوانند ، مناسبتى دارد با لقب « صديق » كه پدر وى ، ابو بكر عتيق بن ابى قحافه خليفه‌ى اول بدان مشهور است ، عايشه را در شش سالگى يا هفت سالگى ، پيش از هجرت به دو سال به حضرت رسول اكرم ( صم ) عقد بستند و در سال دوم از هجرت بخانه‌ى پيغمبر ( ص ) بردند و او در اين هنگام نه ساله بود ، او محبوب‌ترين زنان پيمبر بود و مردم ، بدين سبب هداياى خود را در روزى كه نوبت او بود بخانه‌ى حضرت رسول ( صم ) مىفرستادند ، پيمبر در خانه‌ى او وفات يافت و همانجا دفن شد ، اكنون شباك يا ضريح نبوى مشتمل است بر خانه‌ى عايشه و حضرت زهرا سلام اللَّه عليها . عايشه شعر بسيار حفظ داشت ، بيماران را درمان مىكرد و مردم شناس بود ، پيشينيان او را در عداد فقها و علماء فروع دين ياد مىكنند و جزو هفت تن از صحابه مىشمارند كه در فقه اسلامى جائز درجه نخستين بوده‌اند ، اين هفت تن عبارتند از : امير مومنان على ( ع ) ، عمر بن الخطاب ( خليفه‌ى دوم ) ، عبد اللَّه بن مسعود ، عايشه ، زيد بن ثابت ، عبد اللَّه بن عباس ، عبد اللَّه بن عمر . ديگران كه ما بين صد و سى و سه و صد و سى و نه كس‌اند ، پس ازين عده قرار دارند . ابو اسحاق ابراهيم بن على فيروز آبادى شيرازى از فقهاى بزرگ و اولين مدرس نظاميه بغداد ، عايشه را در طبقه‌ى فقهاى صحابه ياد كرده است ، از عايشه دو هزار و دويست و ده حديث روايت مىكنند ، در مسند احمد بن حنبل ( متوفى 241 ) هزار و سيصد و چهل حديث از قول عايشه مندرج است . اين بانو ، در حوادث اسلامى چه در زمان پيمبر و چه بعد از وفات وى تاثير قابل توجهى داشت ، در حوادث آخر خلافت عثمان و جنگ جمل دست اندر كار و پيش قدم بود ولى كوشش او براى خلافت طلحه يا زبير بجايى نرسيد ، او بسال 57 يا 58 هجرى وفات كرد و در بقيع دفن شد ، بنا ببعضى